Filip Meirhaeghe

Een paar telefoontjes en we hebben het juiste nummer van Filip Meirhaeghe. We spreken af om het interview bij hem thuis te doen. We leggen hem uit dat we het graag willen hebben over de mens 'Filip Meirhaeghe' en niet over Eporoddels. We laten centrum Schorisse links liggen en rijden een lange veldweg op. Met een ietwat te hoge snelheid bots ik met mijn lage bolide over één van de 'bobbels' in de landweg. Ik neem wat gas terug iets wat mijn naamgenoot nooit zou doen. Voor het interview nemen we plaats in de 'Under Construction' woonkamer. Het is duidelijk: er moet terug worden opgebouwd.

Filip 'Popeye' Meirhaeghe is terug

Filip Meirhaeghe is een perfectionist pur sang. Hij consulteert zelf, geïnspireerd door zijn trainer Dominique Dejosé, wetenschappelijke studies over trainingsschema's, voedingsgewoontes en massagetechnieken. Hij vindt dat een must voor elke sporter: wie niet wil weten wat hij eet en waarom, is niet geïnteresseerd in topsport. "Voeding is een deel van de job: als je niet perfect weet hoe je lichaam werkt, kan je het niet 'finetunen' en kan je je grenzen niet verleggen." Niet alleen het aantal kilometers moet in vraag worden gesteld. Het verbaast hem hoe in bepaalde kringen van de topsport, ideeën uit de jaren '30 nog altijd voor waar worden aangenomen, zelfs al zijn ze intussen al door honderd wetenschappelijke studies weerlegd.

Bliss: Wat eet jij dan tijdens je trainingsperiodes of stages?

"Vroeger was ik maniakaal met voeding bezig. Nu neem ik af en toe kleine 'verboden' dingen. Zo was ik gisteren nog op bezoek bij mijn stiefzus. Een uur en twee tassen thee later kreeg ik het over mijn lippen om te zeggen: "Wel, ik drink ook een Grimbergen!" Voor de rest leef ik net zoals de voorbije jaren op veel groenten, veel fruit en héél veel vis. Ook tofu producten staan op het menu en als het aanbod goed zit kan bio ook wel". Varkensvlees, frieten, suiker en vettige producten zullen altijd van het menu geschrapt blijven. Ik wil er nog drie kilo af en dan zit ik opnieuw op een vetpercentage van vier procent. De specialisten vertellen me dat een topsporter beter op zes procent staat, maar ik presteer beter met een lager vetpercentage."

Bliss: Ik vraag me af hoe iemand zijn hele leven zo kan wijden aan topsport?

"Totale overgave, dat is het! Net als monniken in een klooster. Het is moeilijk om aan de top te geraken, maar de uitdaging blijft want als ik iets doe, wil ik het goed doen. Daarom is perfect trainen, eten en drinken én perfect rusten een must. Dat rusten kwam me soms goed uit want zo kon ik goeie boeken lezen. (lacht)."

Bliss: Zoals 'De ondraaglijke lichtheid van het bestaan' bijvoorbeeld?

"Ja, Milan Kundera is mijn lieverlingsschrijver. Hij schrijft zinnen waarvan ik denk: "Hoe komt ie er toch op?" "Wie aan de rand staat en in de afgrond kijkt voelt een onweerstaanbare drang om te springen." Ik herken dat, ik heb die drang altijd. Het heeft niets met zelfmoordneigingen te maken. Het is gewoon de drang om in die leegte te springen. De drang naar verandering, de drang naar vrijheid." Hé, het is niet omdat je een coureur bent dat je een dwaze kloot bent die niets weet en niets leest. Eigenlijk heb ik me altijd vragen over het leven gesteld. 'De Celestijnse Belofte' van James Redfield las ik, of 'De Meesters van het Verre Oosten' van Baird Spalding. Vele jaren en vele boeken later ben ik ervan overtuigd dat iets ons stuurt. Ik geloof rotsvast in reïncarnatie. Wie weet: Misschien ben ik tijdens de Olympiades van de Oudheid, bij de Oude Grieken, ook al eens betrapt op het gebruik van doping. -lacht- Wie bewuster leeft, kan iets leren van elke mens die hij onderweg tegenkomt... Misschien ligt daar wel de onbewuste drang die me in Mont-Saint-Anne in het condo heeft doen binnenstappen, terwijl ik goed wist wat daarvan de gevolgen waren. Mijn ex zei nog "ik denk dat je wilde dat het gebeurde". Misschien was ik wel op het punt gekomen dat ik dacht: het is goed geweest, ik hoef me niet verder meer te martelen. Was het toeval dat Simon, mijn buurjongetje van zes, zich een paar maanden voor die dag in Canada openlijk afvroeg waarom ik mezelf zo pijnigde?"

Bliss: Waarom doe jij jezelf dat aan?

"God, waarom doe ik mezelf dat aan, nog drie jaar in het gevang!", dacht ik dikwijls op training. Ik kon het niet laten, ik bleef aftellen naar de dag dat ik kon stoppen. Terwijl topsport voor mij helemaal geen straf is. De balans was altijd positief, maar die harde trainingen waren opofferingen die me teveel werden. Ik hang nogal sterk aan mijn familie. Toen ik jong was kon ik het aan om de kermis te missen, maar op het einde waren het vooral de kleinste opofferingen waar ik het meest moeilijk mee had. Nu is het weer van dat 't is augustus, kermis in het dorpje van mijn moeder en ik ben weer op buitenlandse stage. Maar nu kan ik het veel beter aan."

Bliss: Balanceren tussen topsport en een 'normaal' leven.

"Vroeger was ik zo supermaniakaal bezig met mijn sport dat mijn relaties altijd braken. Er mocht niets tussenkomen. Achteraf bekeken is mijn moeilijke periode heel goed geweest. Ik heb leren relativeren. Mijn lat ligt nu lager en ik houd de kerk meer in het midden. Ik besef dat ik minder topprestaties zal bereiken, maar loslaten zit hem in details: ik doe nu kleine dingen die ik anders niet wilde of mocht doen. Bijvoorbeeld naar de cinema gaan lijkt normaal, maar voor mij is dit iets speciaals. Want als ik hard train moet ik met mijn benen twee uur lang plat liggen tegen de verzuring. Kan ik niet in een cinemastoel zitten in een hoek van 90°. Nu heb ik ook andere waarden die naar boven komen: mijn familie, mijn vriendin en mijn relatie met Kelly. We trouwen in het najaar en dat was vroeger echt ondenkbaar dat ik dat zou doen. "

Bliss: En een compromis?

"Nee, de grote wedstrijden kan ik niet rijden als ik er maar driekwart voor ga. Ik voel dat ik echt graag terug zou willen winnen. Maar ik ben niet bereid om die zware trainingschema's van vroeger te doen. Misschien wil ik nog wel zo hard trainen, maar niet zo frequent als vroeger. Nu maak ik meer de bedenking is die strakke training nodig want ik heb mijn grootste overwinningen behaald als ik het allemaal 'wat' losser opnam. Wat ik nu doe, komt veel meer uit mezelf dan uit de noodzaak om mij te bewijzen."

Bliss: Heb je geleerd uit je moeilijke periode?

"Nadat ik 'tegen de lamp ben gelopen' ben ik depri geworden. In de momenten dat ik me goed voelde en toen profiteerde ik ervan om er tegen aan te gaan. Soms van het ene moment op het andere, gebeurde het dat ik zomaar de energie uit mijn lijf voelde lopen. Mensen met een burn-out kennen dat fenomeen. Dan doe je best totaal andere dingen. Ik heb zelfs in het weekend een tijdje gratis voor een boer gewerkt. Ik deed het heel graag en de boer liet me zelfs op de traktor. Je moet bij het ploegen op het einde je ploeg uit de aarde heffen om dan een nieuwe rij aan te vatten. Velen vergeten dat nog wel eens met alle nare gevolgen: breken van de ploeg of averij aan de tractor. In die periode ben ik ook terug begonnen met piano spelen. Nu, één keer per week speel ik nog om de regelmaat erin te houden."

Bliss: Wil je nog kinderen?

"Ja."

Bliss: Ga je er snel aan beginnen?

"Dat laat ik in het midden."

Bliss: Ben je religieus?

"Ik geloof in een kracht boven ons, die ons stuurt. Ik geloof in het leven van Jezus, wel heb ik het moeilijk met het instituut Kerk. Ze werken met angsten en schuldgevoelens om mensen aan het geloof te houden. Juist van onze angsten en schuldgevoelens moeten we af geraken om spiritueel te kunnen evolueren. Ik heb ooit het Vaticaan bezocht: als je al die prachtige rijkdommen ziet die door plundering vergaard zijn, en waar men fier op is, dan heb ik het daar moeilijk mee. "

We leggen Filip een citaat voor uit een handboek Mountainbike rijtechnieken: "De singletrack, ook wel singletrail of pad met één spoor genoemd, is voor de mountainbiker het summum. Als in een videogame schiet hij over een smalle weg heen tussen bomen, struiken en varens door. Er is niet veel ruimte. Niet om te sturen en ook niet voor fouten. Snel reageren is geboden. Alles gaat vanzelf. We zoeven als in trance over de trail. De flowtoestand is een toestand waarin je volledig één bent met de bewegingen die je maakt. (Onderzocht door de Amerikaanse wetenschapper Csikszentmihalyi). De bewegingen gaan vloeiend in elkaar over en je denkt niet na over angsten, problemen of andere wereldse zaken, je bevindt je alleen in het hier en nu. Dat is nou precies de toestand waaraan veel mountainbikers verslaafd raken en waarom we steeds weer op de fiets stappen."

Bliss: Herken jij jezelf hierin?

"Ik breng sport meestal niet in verband met spiritualiteit, voor mij is het heel aards. -Filip is heel even verward.- Ik verschiet ervan dat zoiets in een dergelijk boek staat. Eigenlijk klopt het helemaal, maar ik had er nog niet zo bij stilgestaan. Als niet alle omstandigheden juist zijn of je bent in een voortijdig euforisch gevoel en je rijdt te veel op kop dan kom je energie tekort op het einde van de koers. Terwijl als je supergeconcentreerd bent dan maak je die fouten juist niet, dan ga je juist energie sparen."

Bliss: Herken jij het dieper verlangen zoals marathonlopers om te ontstijgen aan de 'menselijk maat' en als het ware te 'verdwijnen?'

"Als ik goed rijd dan begin ik te zingen in mijn hoofd. Eens ik aan het zingen ben, vergeet ik de pijn en kom ik in trance. Zoniet dan krijg ik compassie met mezelf en kan ik het winnen wel vergeten. Het kan elk liedje of zinnetje zijn die zich continu herhaalt. Ik ben content als ik een goede koers rijd, ook al heb ik hem niet gewonnen. Omgekeerd, kan ik niet tevreden zijn als ik niet alles gegeven of ik gewonnen heb of niet. Ik kan mij veel beter neerleggen bij een verlies als ik een goede wedstrijd heb gereden. Zelfs met een zesde of zevende plaats ben ik tevreden als ik weet dat ik alles gegeven heb en in een trance was."

Bliss: Bijgelovig?

"Nee, maar het laatste wat ik wil is euforie voelen voor de aankomstlijn. Euforie krijg je van bovenaf. Ik geloof dat als je de euforie voelt voor de aankomst, je de overwinning niet meer moet halen: Ik heb ooit toen ik dat euforisch moment beleefde 'problemen met de fiets' gekregen, waardoor ik nog de wedstrijd verloor. Zo heb ik dat euforisch moment moeten inhouden op het wereldkampioenschap in 2003: Ik kreeg de tranen al in mijn ogen maar ik moest dat gestopt krijgen. Zelfs nu nog oefen ik tijdens mijn trainingen om dat gevoel in te houden."

Bliss: Verheug je je al op een Olymische medaille?

"De ambitie was eerst om er te geraken. Nu bereid ik me stilletjes voor op de Spelen. Ik ga niet voor de Olympisch gedachte: deelnemen is belangrijker dan winnen. Winnen is véél belangrijker. De ambitie zal nog groeien. Ik ben nog niet op een niveau om bij de eerste drie te eindigen. Ik heb een slechte start waardoor ik heel veel tijd verlies. Soms rij ik op het laatst de tijden van de winnaar, maar door mijn slechte start kan ik er niet meer bijgeraken. Ik schuif dan op in plaatsen. Ik heb eens voorhad dat ik halfweg de koers van de dertigste naar de dertiende plaats kon oprukken. Dan ben ik supersnel want op een bepaald moment reed ik 1 minuut en 15 seconden rapper dan nummer twaalf. Hij eindigde slechts vier seconden voor mij, jammer maar ik was te laat in actie geschoten. Die slechte start kan te maken hebben met mijn leeftijd. Maar ik wil er mij niet op vastpinnen. Ik ben nu 36 en nog altijd niet de oudste. Van degene die in de top vijftig rijd, ben ik de op drie na oudste."

Bliss: Doe je aan krachttraining?

"Niet meer zoals vroeger. Ik doe zelfs geen electrostimulatie meer gewoon omdat ik er het karakter niet meer voor heb. Electrostimulatie is zeer pijnlijk en als je er nut van wil hebben moet je het toestel op maximum zetten."

Bliss: Is het afzien om de top te bereiken?

"Een coureur moet weten dat hij zonder afzien nooit een koers kan winnen. Zelfs als je sterker bent dan al de rest, zijn er momenten dat je door een muur moet. De concurrentie is bikkelhard. Iedereen is goed getraind en zit ongeveer op hetzelfde topniveau, dus moet je je mentaal voorbereiden om op die grote momenten te kunnen afzien: Wie het best kan afzien wint uiteindelijk de koers. Vroeger was mijn motivatie en mijn zelfvertrouwen mijn stokpaardje. Ik heb zoals iedereen mijn ups en downs, maar als de conditie super is, kan ik stralen van zelfvertrouwen waardoor ik de concurrentie kan intimideren als geen ander wat heel belangrijk is. Ik vind mezelf een goede stielman, niet alleen op training of om een parcours te lezen. Ik heb zo mijn trucjes; Ik luister naar de ademhaling van mijn concurrenten of ik zie de stuurfoutjes van de ander waardoor ik mijn aanval op het juiste moment kan plannen."

Bliss: Waar verlang je nog naar binnen je sport?

"Ik wil gewoon een deftig niveau rijden en dat is op wereldbeker niveau tussen vijf en tien. Nu zit ik nog op een dertiende en veertiende plaats. Mijn tekort aan explosiviteit maakt dat ik mijn start mis. Je moet normaal gezien in 1 of twee minuut tijd van stilstaan naar maximaal gaan. Dat lichaam van mij gaat niet meer echt akkoord, alsof er een rem opstaat. Mijn hartslag blijft hangen, slechts na twintig minuten komt hij weer omhoog."

Bliss: Marathon, trial, dirt criterium. Wat doe je het liefst?

"Ik ben met trial begonnen en vroeger deed ik ook af en toe dirt-criteriums, die zijn kort en explosief met een heel moeilijk parcours. Ze worden helaas weinig georganiseerd. Nu wordt ik regelmatiger gevraagd voor marathons. Dat is minder explosief en met je leeftijd kan je beter langere afstanden aan."

Bliss: De recente epo-gevallen...?

"Ik wil me daar volledig van distantiëren. Maar als ik interviews zie met renners die betrapt zijn, herken ik diezelfde lege blik in hun ogen, alsof hun wereld is ingestort. Vooral bij Ulrich toen hij uit zijn hotel kwam, herkende ik die blik meteen. Ik heb daar compassie mee. Ik weet natuurlijk niet of hij gebruikt heeft of niet. Het zijn heel individuele gevallen, het is niet dat de druk te groot is van de ploeg om te doperen. Het is vooral de druk die een renner op zichzelf legt vanwege zijn ambitie om te winnen."

Bliss: Zijn supporters belangrijk voor je?

"Een supporter stuurt met zijn hart energie, hij of zij duwt je naar boven. Niet elke supporter is zich daarvan bewust, maar het is wel zo. Daarom maak ik altijd tijd na een wedstrijd en blijf ik tot de laatste man die er staat voor een handtekening."

Bliss: Wat zie je als de belangrijkste keuze in je leven?

"Een klein rijhuisje kopen en alleen wonen op mezelf toen ik 24 jaar was."

Bliss: Welke waarden hang jij aan?

"Eerlijkheid, verdraagheid."

Bliss: Wat zijn je dagdromen?

"Een gelukkig huwelijksleven met Kelly én een goede vader zijn voor mijn toekomstige kind(jes)."

Bliss: Wat is je levensmotto?

"Love, peace & understanding."

Bliss: Filip, dank je wel en succes!